રાતને આરે
આજે અમે બધું ભૂલવા બેઠાં.
એક અવાચક રાતને આરે,
તારોડિયા જ્યારે -
આવી આવીને આળોટતા હેઠાં
ત્યારે અમે બધું ભૂલવા બેઠાં.
એ વગડાઉ ભૂમિ મનમોહન
જમણીકોર મહાનદી હાંફતી-
ડાબી કોરે હતું તુલસીનું વન
ઘેઘુર વડલાની વડવાઇએ
હીંચકતા કદીએ ન ધરાતાં
પાવાના ગીત જ્યાં લાગતાં મીઠાં
આજે અમે બધું ભૂલવા બેઠાં.
ઊંડી નદી તણી ઊંચેરી ભેખડ
કાંઠે ઊભી હતી બોરડી બેવડ !
વચ્ચે ખેતરવા મારગ ઉજ્જડ
ખાતા ધરાઈને બોર ખારેકડી
પાકેલ હીરકચાં, કોઇ રાતાં
પંખીઓએ કર્યાં હોય જે એઠાં,
આજે અમે બધું ભૂલવા બેઠાં.
ટોળે ટોળાં ભમતાં હરણાંનાં
ડોલન-નૃત્ય તરુ-તરણાંનાં,
ગીત લલિત નદી-ઝરણાંનાં,
હસી હસી વનને ય હસાવતાં
એવા આવળનાં ફૂલને છોડી
કાગળના ફૂલ સુંઘવાં બેઠા
જાગવું ભૂલીને ઊંઘવા બેઠાં !
આજે અમે બધું ભૂલવા બેઠાં.
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો