નણદલબા
વીરા મોરા, ઊંચી મેડીનાં નીચાં બેસણાં રે,
ઓલી કોરે નમતાં નેણાંનાં વેણ
અદકાં વહાલેરાં હું થી-
હોઠે હરખ હૈયે રૂસણાં રે.
બ્હેની મોરી, આઘી નદીયું ને ઓરી વીરડી રે,
તું તો માનાં ધાવણની ધાર
મીઠાં સરોવરની પાળ-
પરનાં નેવાંની પારેવડી રે.
નણદલબા, શાને ચડી છે રીસ આવડી રે ?
હું યે છું કોઇ બાંધવની બેન
મારા બાપજીનાં નેન-
માડીની અમિયલ આંખડી રે.
નણદલબા, ઉરના અબોલા ઝાઝું બોલતા રે
તમે પારિજાતનો છોડ
રુમઝુમ ફુલનો હિંડોળ-
તમારી ફોરમે અમે ફોરતાં રે.
ઇન્દુલાલ ગાંધી.
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો