રામની વાણી
પાયને આપી અથાક વાયુગતિ
આગળ પોતે ને વાંસે બન્ધુજતિ,
મૃગલું મારીને લાવ્યા રઘુપતિ જોઇને જાનકી રીઝશે જાણી :
‘જાનકી ! જાનકી !
જુઓ, જુઓ કેવી કંચુકી આણી ?’
હર્ષ છલોછલ રામની વાણી.
પર્ણકુટિરને ઝાડવે ઝાડવે
મૌન ઢળેલ આ, કોના ગેબીરવે ?
વાયનું અંતર છાનું છાનું દ્રવે રામથી શૂન્યતા ના પરખાણી;
અવનિ લાગતી આજ અજાણી.
જોઇ રહ્યા પ્રભુ ફૂલનાં ગંજને
આવરી લેતા પ્રકાશના પુંજને,
પૂછે પળે પળે જુઇની કુંજને મ્હેકતી જ્યાં નિત જાનકી રાણી
પાંપણોમાં ગયાં ગૂંથાઇ પાણી
ક્યાંય મળે નહિ કેમ એંધાણી ?
છોડી કુટિરની શીતલ છાયા :
વગડે વગડે રામ તણાયા,
‘ક્યાંય દીઠી તમે ભૂમિની જાયા ? ’ વેદના અંતરની અકળાણી :
ખીણને કોતર રામની વાણી
પથ્થર પથ્થર રામની વાણી.
કોઈની ચીસ પડે પ્રભુશ્રવણે
પંખી પડ્યું ફફડે વનને ખૂણે,
રામના દર્શનની એને અંતરે અંતિમ કામના એક વણાણી;
પંખીમુખે સારા વાવડ જાણી
વાયુ ઢોળે એને રામની વાણી.
પંખીઓ બંધ પડી ગયાં ગાતાં
વાયુને શીત વળી ગયાં વાતાં,
પંખી જટાયુએ જાગતાં જાગતાં રામનાં નામની નિંદર તાણી :
રામમિલાપની કામના માણી
પંખી જટાયુએ નિંદર તાણી.
સૂરજપે ચડ્યા વાદળના થર
દિશાએ દિશાનાં આથડ્યાં અંતર,
વ્યોમના શ્યામલ ચંદરવા પર હુડુડુડુડુડુ ગાજતાં પાણી :
મેઘને ત્રાટકે વીજને તાણી
ધરતી શીદને તું ગભરાણી ?
જાનકી ! જાનકી !
ઉતરી વાયુને મારગે આંધી
પ્રકૃતિ કંપી રહી અપરાધી,
દ્યૌ ધરતી, દિશા પાતાળ વીંધી ચોગરદમ જઇ પથરાણી;
કોમલ કોમલ રામની વાણી
પ્રેમ છલોછલ રામની વાણી.
ઇન્દુલાલ ગાંધી.
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો